fbpx

Polio

Polio (inne nazwy: choroba Heinego-Medina, ostre nagminne porażenie dziecięce), jest chorobą zakaźną przenoszoną drogą pokarmową lub wziewną. Wirusy polio namnażają się w nabłonku jelit po dostaniu się do organizmu drogą pokarmową. W kolejnej fazie zajmują okoliczne węzły chłonne i wirus polio dostaje się do krwi. Wirusy polio mogą atakować neurony ruchowe, wewnętrzną część rdzenia kręgowego, rdzeń przedłużony i most, prowadząc do nieodwracalnych uszkodzeń.

Polio - oferta badań

H31
80zł

Poliomyelitis IgG – ELISA

Poliomyelitis IgG – ELISA

Ocena odporności poszczepiennej po szczepieniu przeciw poliomyelitis (choroba Heine-Medina)

Polio – opis choroby

Polio (inne nazwy: choroba Heinego-Medina, ostre nagminne porażenie dziecięce), jest chorobą zakaźną przenoszoną drogą pokarmową lub wziewną. Za zakażenie polio odpowiada wirus Poliomyelitis należący do enterowirusów z rodziny Picornaviridae. Rozwiń tekst

Zwiń tekst

Do XIX wieku, do czasu wybuchu pandemii, polio występowało sporadycznie. Pandemia polio objęła głównie półkulę północną i od czasu jej wystąpienia, polio występuje powszechnie w populacjach nieszczepionych. Po wprowadzeniu masowych szczepień ochronnych, zapoczątkowanych w połowie ubiegłego wieku, radykalnie zmniejszyła się liczba zachorowań. W Polsce polio (choroba Heinego-Medina) występuje obecnie sporadycznie, zakażenia obejmują osoby nieszczepione lub stanowią powikłanie poszczepienne.

Wirusy polio namnażają się w nabłonku jelit po dostaniu się do organizmu drogą pokarmową. W kolejnej fazie zajmują okoliczne węzły chłonne i dochodzi to tzw. wiremii pierwotnej (wirus polio dostaje się do krwi). Organizm może wtedy wytworzyć przeciwciała, które chronią przed dalszym namnażaniem się wirusa poliomyelitis i powstaniem wiremii wtórnej. Po pewnym czasie u niektórych osób występuje znacznie bardziej nasilona wiremia wtórna, która często niesie z sobą poważne konsekwencje zdrowotne. Wirusy polio rozprzestrzeniają się wtedy po całym organizmie, atakują neurony ruchowe, wewnętrzną część rdzenia kręgowego (tzw. przednie rogi rdzenia kręgowego), rdzeń przedłużony i most, prowadząc do nieodwracalnych uszkodzeń.

Zwiń tekst

Polio – objawy i leczenie

Polio (choroba Heinego-Medina) - objawy

Objawy polio (choroby Heinego-Medina) występują przeważnie 7-14 dni od momentu zakażenia wirusem. W zdecydowanej większości, bo aż w 90-95% przypadków choroba ta przebiega bezobjawowo. Tak zwane zakażenia poronne (czyli takie, które organizm potrafi samodzielnie zwalczyć) stanowią 4-8% zachorowań.

Rozwiń tekst

Zwiń tekst

Przy zakażeniu poronnym występują następujące objawy: gorączka (poniżej 39oC), ból gardła, wymioty, brak apetytu, biegunka oraz dolegliwości grypopodobne.

Postać porażenna polio, czyli ciężkie stadium choroby obejmuje 0,5-1% zachorowań. Wirus atakuje wewnętrzną część rdzenia kręgowego (przednie rogi rdzenia kręgowego) i niszczy neurony ruchowe, co doprowadza do porażeń wiotkich. Proces ten przebiega w czasie krótszym niż 48 godzin, a powstałe zmiany chorobowe często są nieodwracalne. Porażeniu ulegają kończyny górne lub dolne. Dodatkowo mogą wystąpić problemy z oddychaniem, duszności, a nawet objawy ze strony opon mózgowo-rdzeniowych. Porażenie mięśni oddechowych nie rokuje dobrze i może zakończyć się śmiercią.

Polio (choroba Heinego-Medina) - leczenie

Leczenia przyczynowego brak. Zachorowaniom zapobiega się poprzez szczepienia.

Zgodnie z obowiązującym kalendarzem szczepień ochronnych wszystkie dzieci powinny zostać uodpornione szczepionką przeciw Poliomyelitis. Od 2016 roku w Polsce stosowana jest wyłącznie szczepionka inaktywowana (tzw. szczepionka zabita), która niezwykle rzadko prowadzi do niepożądanych reakcji poszczepiennych. Wcześniej podawana była również doustna szczepionka żywa zawierająca atenuowany (czyli żywy, osłabiony szczep wirusa), która częściej dawała niepożądane reakcje poszczepienne, a nawet w sporadycznych przypadkach prowadziła do zachorowań na polio.

Zwiń tekst

Polio - diagnostyka

Podstawą rozpoznania polio jest izolacja wirusa z wymazu pobranego z nosa, gardła lub kału. W diagnostyce polio zastosowanie znajdują również metody serologiczne (czyli wykrywające przeciwciała) - np. testy immunoenzymatyczne (ELISA) oceniające poziom swoistych przeciwciał przeciwwirusowych. Testy serologiczne wykonywane w klasie IgG pozwalają również na ocenę stanu odporności poszczepiennej i zidentyfikowanie ewentualnych wskazań do podania dawki przypominającej szczepionki.

Polio - oferta badań

H31
80zł

Poliomyelitis IgG – ELISA

Poliomyelitis IgG – ELISA

Ocena odporności poszczepiennej po szczepieniu przeciw poliomyelitis (choroba Heine-Medina)